canada 2007

Canada 2007

Verslag van onze reis door British Colombia en Alberta

Maandag 25 juni

Na maanden van voorpret is het dan eindelijk zo ver. We gaan naar Canada, onze vlucht naar Vancouver vertrekt om 15:30 uur, precies op tijd. We vliegen met een MD 11 van de Klm hebben een rustige vlucht met weinig turbulentie en een half uur eerder dan gepland landen we op de luchthaven van Vancouver International Airport. Het is nu vier uur ’s middags en nog steeds 25 juni, grappig hoor na zo’n 9 ½ uur vliegen. We hebben snel de tassen en ook de douane is zo gepasseerd. Even de eerste Canadese dollars pinnen en dan gaan we op zoek naar de shuttle bus die ons naar het Sandman Hotel in Richmond brengt. Als we om een uur of half zes op onze hotelkamer zijn voelen we ons nog topfit. Na een verkwikkende douche eten we in het restaurant bij het hotel als we na het eten nog een rondje gelopen hebben zijn we blij dat het bijna half tien is en we met goed fatsoen naar bed kunnen, want het is een zeer lange dag geweest.

Dinsdag 26 juni

We hebben heerlijk geslapen tot een uur of zes en zijn weer helemaal uitgerust. Even douchen en na het eerste stevige ontbijt met omeletten en spek en meer zwaar spul, kunnen we om 9:00 uur met de shuttle bus terug naar de luchthaven om de auto op te halen. Bij Alamo zijn we snel aan de beurt en de gehuurde Pontiac GrandPrix (met pas 450 km op de teller) staat al op ons te wachten, dus de tassen er in en wegwezen. Maar helaas we hebben nog geen 10 km gereden of er gaan allemaal lampjes branden en de knipperlichten doen het niet meer, we horen allemaal piepjes en besluiten terug te gaan naar Alamo. We vertellen daar wat er aan de hand is en het blijkt dat ze auto niet direct kunnen maken en na wat heen en weer gepraat krijgen we een andere heel grote auto mee dit keer een Chrysler 300 Hemi super de luxe, alles automatisch, leren bekleding en heel veel snufjes. Het is een enorm slagschip, ik rij geen meter in deze tank. Gelukkig is Koos erg in z’n nopjes met de auto en dus gaan we weer op weg. TomTom brengt ons keurig door de stad heen naar Grouse Moutain. We gaan met de kabelbaan naar boven en hebben daar een prachtig uitzicht over de stad en de bergen dankzij het helder weer. Op de berg is een beren opvangcentrum voor weesberen en al snel zien we Grinder en Coola rondscharrelen. Er wordt ook nog een roofvogel demonstratie gegeven met roofvogels uit de omgeving, er wordt ook veel over de vogels verteld. We staan nog even in de sneeuw en bewonderen de enorm grote en mooie houtsnijwerken. Ook de lunch genieten we op grote hoogte, omdat wij niet zo sportief zijn gaan we weer met de kabelbaan naar beneden. We gaan nu op weg naar Harrison Hot Springs we komen daar om een uur of half zes aan en na het inchecken gaan we snel van de hot springs genieten. Heel apart zit je buiten in een pool met water van 98° F. en dat komt gewoon uit het meer wat hier tegenover ligt. Omdat je maar 10 minuten in de pool mag en het niet warm genoeg is om nog wat op de kant te zitten zijn we er vrij snel weer uit. Na een douche gaan we op zoek of we in Harrison nog een hapje kunnen eten en dit is geen probleem. We zijn toch nog een beetje verreist en gaan vroeg slapen.

Woensdag 27 juni

Om 6 uur wakker, beetje vroeg maar we voelen ons helemaal uitgeslapen. We genieten van een heerlijk ontbijtbuffet met veel fruit, yoghurt en granen. We lopen nog een stukje langs het meer en dan verlaten we Harrison. We rijden door de Okanagan Valley en de eerst volgende stop is bij Hope. Hier is een uitzichtpunt bij de Hope Slide, dit is een keienveld als gevolg van een aardbeving in 1965, toen stortte 46 miljoen m³ rots naar beneden. Via Manning Provincial Park , waar we langs de Skagai river onze broodjes eten en nog een kleine wandeling maken door het bos. Ook bij het Beaver Pond Trail, een vochtig gebied waar bevers jaren geleden een dam hebben gebouwd maken we een wandeling. Onderweg kopen we nog wat fruit bij een stalletje, in de Okanagan groeit enorm veel fruit en er wordt ook goede wijn gemaakt. We rijden dan door naar Penticton waar we na het inchecken een enorme beker koffie gaan drinken op het terras ven het hotel met uitzicht op het Okanagan Lake. Na het eten met een heerlijke lokale chardonnay erbij maken we nog een wandelingetje langs het meer.

Donderdag 28 juni

Als we om een uur of zeven wakker worden is het een beetje bewolkt, maar wel droog. Ook hier hebben ze een lekker ontbijtbuffet met allemaal “gezonde” dingen en natuurlijk ook een eitje. Om half tien zijn we alweer vertrokken, het regent af en toe een beetje maar het is niet koud. We rijden door de Okanagan Valley en langs het Okanagan Lake waar volgens de legende Opopogo (de plaatselijke versie van Nessie) zich op de bodem schuil houdt. We hebben hem niet gezien, jammer. Via Peachland komen we in Kelowna, de oudste stad van deze streek en het verwerkingscentrum voor de wijn en de fruitindustrie. We slaan broodjes en e.d. in voor de lunchen tanken onze limo nog even af. En dan komen we in een file terecht die meer dan een uur duurt, alleen omdat we over een pontonbrug heen moeten. We lunchen in Coldstreem Valley met een prachtig uitzicht en veelvogels, ook het zonnetje komt er weer bij dus broekspijpen afritsen. Via Vernon en Sicamous rijden we naar Craigellachie, waar een monument staat op de plaats waarin 1885 de eerste transcontinentale spoorweg bij elkaar komt. De volgende stop is de Suspensionbridge bij de Crazy Creek, dit is een hangbrug over een wild bruisende waterval, heerlijk om over de schommelende brug heen te lopen, lastiger is het om dan ook nog te filmen. Maar het is wel mooi en het gebulder van het water is enorm. Als laatste stoppen we nog bij de Tree Valley Gap. Hier is een hotel dat gebouwd is in de stijl van de eerste spoorweg hotels de gebouwen hebben gezellige rode daken, jammer dat het overspoeld is met japanners. We rijden nu al snel Revelstoke in, hier overnachten we aan de rand van het stadje op een niet zo bijzondere plek, maar de treinen die hier voorbij komen zijn wel erg lang. Helaas gaat het nu ook nog regenen. Morgen beter.

Vrijdag 29 juni

Als we vanmorgen wakker worden regent het heel hard, we doen een ontbijtje bij de A & W (hoog snackbar gehalte) en om negen uur zijn we al op weg naar de Revelstoke dam, helaas kom je niet zo gemakkelijk het bezoekerscentrum binnen na enkele legitimaties onderweg moeten alle spullen in de auto alleen de portemonnee mag mee naar binnen. We gaan weer weg, het regent heel hard en van Mount Revelstoke National Park zien we heel weinig want het zicht is nihil. Glacier Park is niet veel beter het is inmiddels 11°C. Het bezoekerscentrum is erg leuk, het geeft een goed beeld van de Roger Pass, er staan opgezette dieren die hier ook leven, er worden films vertoond en ze hebben er heerlijke warme koffie en we fuiven onszelf op een enorme muffin. Het is nu droog, we rijden door de bergen die enorm hoog zijn en de toppen zijn bedekt met ijs. In Golden gaan we lunchen want de volgende plensbui is er alweer. Zo verlaten we een nat Glacier Park en rijden Yoho National Park binnen, langs de Kicking Horse River en om 15:15 uur spotten we ons eerste hert in Canada. In Fields stoppen we om over de brug over de Kicking Horse River te lopen het water dendert voorbij. Hier zien we ook onze eerste prairie hondjes. We zijn nu in de staat Alberta en het is ineens een uur later. We gaan weer snel naar de auto want er komt weer een enorme bui aan. Het is inmiddels zo´n 19°C en als we in Lake Louise nog een paar boodschapjes halen schijnt ook het zonnetje weer. Het is nog maar een paar kilometer naar Banff. Het Rocky Mountain Resort ligt aan de rand van Bannf in het bos het is hier erg mooi we houden het hier wel 2 dagen uit. Als we na het eten terug naar onze kamer lopen regent het weer en tijdens het bijwerken van het dagboek onweert het ook nog.

Zaterdag 30 juni

Vanmorgen weer om zeven uur opgestaan en na een ontbijt dat wel erg lang op zich laat wachten zijn we toch op tijd voor de excursie. Gelukkig is het droog en ook het zonnetje is erbij. Kevin onze gids en chauffeur is ook op tijd en na nog 2 stops in Banff zijn we er klaar voor. We gaan eerst naar Lake Louise een groot azuurblauw meer van zo´n 70 meter diep en een maximum watertemperatuur van 10°C. het is hier prachtig met de bergen erom heen waar de sneeuw nog op de toppen ligt. Dan verlaten we Banff NP en gaan via de Spiral Tunnels naar Yoho NP om de Takakkaw Falls te bezoeken, dit is een van de hoogste enkele watervallen van Canada. Wat een watermassa knalt er naar beneden heel indrukwekkend en erg vochtig. We stoppen ook nog even bij de vlakbij gelegen Whisky Falls, heel klein, en hier kunnen we door de sneeuw banjeren. We rijden terug via Golden om over de Kicking Horse Pass naar de Purcell Mountains te gaan. Onderweg zien we een grote groep Big Horn Sheeps op een parkeerplaats liggen. Bij Purcell Mountain gaan we met een gondel naar de top. Het waait hier enorm en het is super koud, maar wat een uitzicht fantastisch!! Overal besneeuwde bergen de een nog hoger als de andere. Even lekker foto´s maken en dan snel naar binnen waar de lunch op ons wacht. Na de lunch gaan we terug naar beneden om dan over te stappen in de stoeltjeslift die ons naar het Bear Refuge Centre te brengen. Hier woont in een groot omheind bos Boo de grizzly, Boo is een weesbeer die samen met z´n zus Cari is gevonden, nadat hun moeder dood was. Ze hebben eerst in het Refuge Centre op Grouse Mountain gezeten en zijn daarna hier heen gekomen. Helaas is Cari in haar winterslaap gebleven en is Boo nu alleen. We hebben geluk want hij komt al snel tevoorschijn en blijft een poosje in de buurt van het hek. Dan zijn we hem kwijt maar niet lang want hij duikt weer op in de waterpoel we kunnen hem heel goed zien het is erg aandoenlijk zo´n grote logge knuffel. Dan is het tijd om weer met de stoeltjeslift naar beneden te gaan. We gaan weer richting Banff, en zien de Big Horn Sheeps nog steeds geparkeerd liggen. We maken nog een noodstop want Kevin ziet een zwarte beer met jong langs de treinrails schooieren. We hebben vandaag veel gezien en Kevin is een enthousiast verteller. Na een snelle douche gaan we met de shuttle bus naar het centrum van Banff, jammer dat het een beetje opgebroken is, maar de winkelstraten zijn behoorlijk luxe. We gaan vanavond heerlijk wild eten bij de Maple Leaf. Op de terugweg nog even een ontbijtje voor morgen gehaald bij de Safeway en dan met de shuttle weer terug naar het resort.

Zondag 1 juli

Vandaag is het Canada Day, een feestdag. Maar we zijn al weer vroeg op pad. Eerst een parkpass kopen in Lake Louise. We gaan naar Lake Moraine, een prachtig azuurblauw meer, kleiner dan Lake Louise en ook minder druk. We drinken een beker koffie op een bankje aan het meer want het is al weer prachtig weer. Dan verlaten we Banff en rijden over de Icefield Parkway richting Jasper N.P. de ruim 200 km lange weg voert ons langs en door de Rockies met mooie meren als Bow Lake en Peyton Lake. We lunchen bij de Saskatchewan Crossing en gaan dan verder naar de Colombian Icefields. We gaan natuurlijk met een snowcoach de Athabasca Gletsjer op. Het is een fantastisch gevoel om op deze enorme ijsvlakte rond te banjeren. Jammer dat het enorm toeristisch is er staan wel 20 coaches op de gletsjer dus ook enorm veel mensen. Na een klein half uurtje gaan we de coach weer in en hobbelen we weer terug naar het visitors centre. We rijden via de Sunwapta Falls naar de Athabasca Falls, maar daar is net een buslading japanners losgelaten dus dat houden we snel voor gezien. Om een uur of zes komen we bij de Whistler Inn in Jasper. Het hotel ligt tegenover het treinstation van Jasper en na het eten gaan we daar een kijkje nemen want de Rocky Mountaineer Train staat hier met z´n treinstel met het mooie glazen dak. We halen nog even een trui en de videocamera want er is om 23:00 uur vuurwerk i.v.m. Canada Day. We verzamelen op een veld van de rand van het stadje alles en iedereen is uitgelopen om erbij te zijn. Het een mooi vuurwerk en het klinkt lekker tussen de bergen. Een leuke afsluiting van de dag

Maandag 2 juli

Na een stevig ontbijt gaan we richting Maligne Lake, onderweg zien we nog wat herten langs de weg en er zijn weer veel mooie uitzichten. Bij Maligne Lake drinken we koffie en we kopen wat broodjes, dan gaan we op pad om één van de trails te doen die hier zijn. We lopen langs het meer en dan door de bossen weer terug. Als we weer met de auto op weg zijn komen we in een sheepjam, er lopen 3 big horn sheeps en een kleintje langs de weg, dus alle auto´s stoppen. Na de schapen gaan we naar Medecine Lake, ook weer een helder blauw meer tussen de bergen. Bij de Maligne Canyon zijn enorme potholes ontstaan door de erosie van het water, dat in de diepte voort dendert. Als we weer verder rijden komen we in een enorme bearjam. Allemaal auto´s midden op de weg en in de greppel, want er lopen 2 beren aan de rand van het bos. Dus wij ook er op af, het zijn 2 zwarte beren maar ze lopen het bos in en moeilijk te zien. Tot dat de ene beer vind dat we wel erg dicht bij komen, en besluit op ons af te komen, hij is wel erg dicht bij wegwezen!! Maar even later zien we ze weer in het bos lopen. Wat een emotie en dat zo dicht bij Jasper. Terug mailen we even met het thuisfront en gaan nog even wat shoppen, het is erg mooi weer geweest, dus gaan we na het eten nog even naar het park, lekker mensen kijken.

Dinsdag 3 juli

Vandaag verlaten we Jasper N.P. en rijden via de Yellowhead Road richting Mount Robson Park, we passerende tijdzone weer (het nu weer 1 uur vroeger). Bij het visitors centre maken we nog een kleine wandeling en zien hier een grote rode specht, en veel andere onbekende vogeltjes. Het is een beetje bewolkt en Mount Robson zit in de wolken. In Valemont kopen we broodjes voor de lunch. Als we verder rijden staan er 2 auto´s in de berm dus opletten en ja hoor het is prijs er loopt een moeder beer met 3 kleine beertjes. Dit is zo geweldig leuk en ze zijn zo dicht bij. Ma is heel ontspannen en de kleintjes rennen en spelen er leuk met elkaar, we zitten op de eerste rang. Achter ons is weer een behoorlijke bearjam ontstaan. Beetje jammer zijn de muggen die in grote getale aanwezig zijn en als we wegrijden zit de hele auto vol met muggen en wij zitten vol met muggenbeten. Als we later een leuke plek zien om te picknicken worden we welkom geheten door een stel prairiehondjes en een enorme zwerm muggen, dus wegwezen!! Onderweg komen we nog een paar herten tegen, helaas nog geen wapiti of eland. Het is inmiddels flink warm geworden, de broekspijpen kunnen eraf. Als we bij het bezoekerscentrum van Wells Gray P.P. zijn lezen we dat hier enorm veel muggen zijn jippie!! We bezoeken de Spahats Falls (61 m. hoog) en rijden dan richting de Helmcken Falls Lodge. We genieten nog een poosje van het zonnetje met een hapje en een drankje voor ons huisje. Maar helaas die muggen, Deet helpt wel gelukkig. Het is heel groen hier en tot onze verbazing komt er een kolibrie voorbij, video binnen natuurlijk. Als we op het balkon zitten te eten komen er steeds kolibrie´s die nectar komen drinken uit de speciale bloembekers. Wat een mooi gekleurde vogeltjes zijn het en wat zijn ze snel. Als voor het slapen gaan de paarden bij de lodge onrustig worden zien we dat er een hert in hun wei rondhuppelt, dit vinden ze niet grappig.

Woensdag 4 juli

Vanmorgen om half zes wakker, de zon schijnt al volop en het dal is vol nevel dus snel wat foto´s maken en weer slapen. Om half acht staan we op en na een verantwoord ontbijtje gaan we op weg. Er is maar één weg in Wells Gray P.P. maar genoeg stops. De eerste is de Green Mountain Viewing Tower, een uitkijktoren waar je over een groot deel van Wells Gray kunt kijken en het is heel helder dus we hebben een mooi uitzicht. De volgende bezienswaardigheid zijn de Dawsons Falls, een brede (91m.) en korte (5 m.) waterval met een enorme vaart buldert het water naar omlaag. Er is een leuke wandelroute en als we vlak bij de waterval zijn is een prachtige regenboog. Het is hier heerlijk rustig, geen busladingen met Japanners, we komen slechts een paar wandelaars tegen. Na de Dawsons gaan we naar de Helmcken Falls, dit is de hoogste en smalste waterval van Canada (137 m.) het water dat naar beneden stort, komt in een soort kom terecht en dat geeft een mooie douche. Wij vinden de Dawson Falls mooier maar dat komt misschien ook door de rust die bij de Dawson heerste. We rijden naar Ray Farm, hier zijn de overblijfselen van een oude pionierswoning te zien. Het is een mooi gebied met veel planten en dieren –niet gezien- we maken hier een wandeling naar de mineralenbron , maar als we zo´n 45 min gelopen hebben keren we terug het is enorm warm de zon brand en we hebben geen idee hoever het nog is. Ook krijgen we een knorretje en dus rijden we naar Clearwater Lake hier is een boothuisje en daar hebben ze heerlijke sandwiches. We genieten van onze broodjes en van het uitzicht op het meer. Na de lunch keren we terug en stoppen bij Bailey's Chute (chute=horizontale waterval) hier volgen we het pad tot we bij een chute komen, ook hier heeft het water weer een enorme snelheid, volgens de borden is er na 500 meter nog een chute dus lopen we het pad af door het bos. Het is een heel mooie wandeling en we horen de waterval wel maar kunnen er niet goed bij komen, als het pad een soort moeras wordt keren we terug we zien een poel met kleine kikkertjes en aan de bomen zitten kleurige zwammen. We zien weer veel keutels maar geen wild de score van vandaag is 1 hert en 1 eekhoorn. De laatste stop is Shadow Lake, hier is een beverdam, maar geen bevers. Hierna gaan we terug richting de lodge, we hebben vandaag veel moois gezien, we genieten nog even na met een hapje en drankje voor we gaan eten. Morgen willen we vroeg vertrekken.

Donderdag 5 juli

Vanmorgen vroeg opgestaan en om 7:00 uur zijn we klaar voor het ontbijt, maar helaas we zijn te vroeg. Dus om half negen vertrekken we, we komen al snel en zwarte beer tegen die de weg over rent, zonder uit te kijken!! Als we getankt hebben gaan we kilometers maken, onze eerste stop is 108 Miles House. We bezoeken het 108 Miles Heritage Centre, waar een aantal gebouwen uit de begintijd van de Cariboo Wagon Road staan zoals een ranch, een postkantoor en een schooltje. Via Williams Lake en Quesnel rijden we langs de Frasier River naar Prince George, waar we om een uur of vijf aankomen. Het was een lange rit, maar de wegen zijn prima. Vanavond gaan we lekker Japans eten.

Vrijdag 6 juli

Uitgeslapen tot wel half acht, we hebben alle tijd en na een heerlijk ontbijt vertrekken we, we gaan nog even naar een shopping mall (we verlaten straks de bewoonde wereld, weer een beetje) en halen koffie bij de Starbuck. We gaan over de Transcanada 16 richting Smithers dit is een saaie rechte weg, er gebeurt weinig en na zo’n 100 km krijgen we net na Vanderhoof de afslag naar Fort St. James, weer een lange rechte weg van zo’n 50 km. Fort St. James was ooit het centrum van de pelshandel. In het gerestaureerde fort uit 1896 krijg je een indruk van het leven in een geïsoleerde pelshandelspost in de eenzame bossen van het noordwesten van British Colombia. We zien een enorme hoeveelheid pelzen van o.a. bevers, nertsen, vossen, beren en vele andere. Op een zolder hangen de zalmen te drogen, die ze bewaarden voor de winter. In de leerlooierij wordt de vacht van een eland bewerkt. Verder zijn er allerlei huizen en “winkeltjes” om daar te kunnen overleven. We gaan weer terug naar Vanderhoof om weer op de 16 te komen, het is weer recht toe, recht aan en behalve een hert en wat weilanden is er weinig te beleven, via Houston rijden we naar Smithers. We hebben een mooie kamer in de Hudson Bay Lodge. Vanavond trakteren we ons zelf op een enorme Angus sirloin steak, erg groot maar heel lekker.

Zaterdag 7 juli

We zijn weer op tijd vertrokken vandaag gaan we door de Skeena Valley. De eerste stop is bij Moricetown Canyon, helaas is de trek van de zalmen nog niet begonnen, maar de Bulkley River stroomt met een enorme vaart door de canyon. We gaan verder naar Hazelton om een bezoek te brengen aan het museumdorp Ksan. Hier staan zes traditionele longhouses met een prachtig beschilderde voorkant en staan ook heel mooie totempalen. Het geeft een goede indruk van de Gitksan Indianen. We stoppen ook in Old Hazelton, hier is Historic Hazelton nagemaakt. Het was oorspronkelijk een handelspost van de Hudson Bay Company, het dorpje is erg leuk “gerestyled ” alleen jammer dat de auto’s gewoon door de historie heenrijden. Na nog 45 km op de Yellowhead Highway komen we bij Kitwanga het bord North to Alaska tegen. We rijden een stukje de Cassier Highway op. Bij Gitwangak is een veld waar nog originele totempalen staan. Het is hier een beetje niemandsland een benzinepomp en een paar huisjes. Als de sandwiches op zijn gaan we terug naar de splitsing en rijden verder richting Prince Rupert. We spotten nog een beer langs de weg, maar als we de auto gekeerd hebben is de beer al in het bos verdwenen. Vlak voor Prince Rupert slaan we af om in Port Edward de cannery (hier wordt vis ingeblikt) te bezoeken, maar het is meer een openluchtmuseum en daar hebben we om 17:00 uur geen zin meer in. Dus naar het hotel, we maken de rugzak klaar voor op de boot morgen. We gaan bij Smile in Cowbay vis eten, dit is een voltreffer. In de bomen langs de haven zitten enorm veel Bald Eagles, we lopen langs de haven terug naar het station. Vroeg naar bed want we moeten om 5 uur al op morgen. De Inside Passage wacht.

Zondag 8 juli

Om 5 uur gaat de wekker,de dag van de Inside Passage, ik ben nog nooit zo vroeg wakker geweest op m’n verjaardag, en als ik naar buiten kijk regent het en er is veel bewolking. Balen!! Als we wegrijden zien we dat Tim al open is dus snel koffie en een paar muffins halen. Het is maar een paar minuten rijden naar de boot en we zijn zeker niet de eerste. Eenmaal op de boot halen we de sleutel voor onze hut op en gaan daar een kijkje nemen. We hebben een buitenhut met stapelbedden en een klein badkamertje erg grappig. Als de boot om 7 uur vertrekt trotseren we het slechte weer en gaan het dek op. Tijd voor een ontbijtje want we hebben er al een halve dag opzitten. De boottocht duurt 14 uur en we varen van Prince Rupert naar Port Hardy op Vancouver Island. Jammer genoeg hebben we de hele reis slecht weer, veel regen en laag hangende bewolking, dus brengen we de dag door met lezen, eten en koffie drinken. Tegen zeven uur ’s avonds wordt het een beetje helderder en we gaan het dek op, in de verte zien we 2 walvissen maar ze zijn wel heel ver weg. De zonsondergang is wel heel erg mooi. Om stip half elf vaart de boot de haven van Port Hardy binnen, als we van de boot af zijn gaan we op weg naar de Port Hardy Inn, zo even lekker douchen en dan schommelen we in slaap.

Maandag 9 juli

Lekker tot 8 uur uitgeslapen, we gaan een tasje klaarmaken om mee te nemen naar de Great Bear Lodge waar we vanmiddag naar toe worden gebracht. We slenteren wat door Port Hardy en genieten van het zonnetje, want het is nu schitterend weer. Na een lekker broodje bij de Subway lopen we nog even langs het strand en gaan een jonge Bald Eagle bewonderen in hoog in een boom zit te dutten. Terug naar het hotel waar we worden opgehaald en naar de haven gebracht. De “Goose” een watervliegtuig dat op z’n buik land, ligt op ons te wachten en met z’n zevenen klimmen we erin en dan vertrekken we, het is een geweldige ervaring we vliegen heel laag dus het uitzicht is prachtig. Na een half uurtje vliegen komt de Bear Lodge in zicht. Omdat de Goose niet goed kan landen moeten we door het raampje naar buiten, heel apart. We worden welkom geheten door Margret en Tom, de eigenaars en Seth en John, de gidsen. We zijn met acht gasten, een Italiaans, een Duits en een Amerikaans stel. Dus de lodge zit vol want er zijn maar 4 kamers. Maar oergezellig, Margret en Tom zijn heel gastvrij en Barb de kokkin is geweldig. Na een glas wijn gaan we aan tafel want om 18:00 uur begint de bearviewing. We gaan met een motorbootje de inlets in op zoek naar de Grizzly’s. De natuur is hier echt geweldig mooi, veel groen, allerlei leuke eenden, Bald Eagles en Bob de huiszeehond. Gelukkig spotten we ook een grizzly, hij zit diep in het hoge gras (setges) maar we hebben geduld en dan hij laat zich zien. Gaaf hoor. Om een uur of tien zijn we terug in de lodge, we drinken nog een beker koffie en bekijken de foto’s van Rita en Friedrich, die hier al 2 dagen zijn. Nog even douchen en dan slapen, morgen om 6:45 uur wake-up call.

Dinsdag 10 juli

Om 7 uur zitten we aan het ontbijt en om half acht vertrekken we weer met de boot opzoek naar beren. We zijn zo’n vier uur onderweg, helaas geen beren maar wel veel ander moois er zijn veel vogels en verschillende soorten eenden en natuurlijk de seals, in het zonnetje is de natuur prachtig, het licht, de weerschijn van de bergen in het water en de sneeuw op de toppen van de bergen. Om 12 uur is het lunchtijd omdat het zulk mooi weer is eten we buiten. ’s Middags nemen Margret en Tom ons mee voor een hike door het bos. Tom kan enorm boeiend vertellen over het bos en het stukje regenwoud waar we doorheen wandelen, we proeven van de salmonberry’s waar de beren zo dol op zijn. We zien salamanderdril en eten een stukje devils claw, goed voor van alles en nog wat. Met zijn Hey Bear, zorgt Tom ervoor dat we geen beer op ons pad tegen komen. Als we weer uit regenwoud komen staat John klaar met een aftandse gele schoolbus om ons weer naar de lodge te brengen. We hebben even tijd om te relaxen en een wijntje te drinken, toastje erbij en het dagboek bij te werken en een babbeltje te maken met de andere gasten. Om 17:00 uur heeft Barb weer een heerlijke maaltijd voor ons klaarstaan, je wilt hier toch nooit meer weg, het toetje is na de viewing omdat Seth jarig is. Er is niet zoveel te zien vanavond, wel hangen er mooie mistvlagen boven het water, als we besluiten terug te gaan ziet Frederich toch nog een beer, hij is wel erg bang,maar we kunnen hem toch wel zien. Het wordt tijd om terug te gaan want de duisternis valt heel snel. In de lodge drinken we koffie en taart en likeur en zingen voor Seth, heel gezellig allemaal, maar om een uur of elf gaat het licht uit.

Woendag 11 juli

Om 6:45 uur weer wake-up call en om half acht zitten we weer in de boot, het lijkt weereen rustige ochtend te worden, het is erg laag water, dus de boot kan ook niet overal komen en we zitten af en toe goed vast. Maar we spotten een grizzly aan de rand van het bos al etend en herrie makend, ook zwemt hij naar een ander stuk bos om weer verder te gaan met eten. We genieten heel erg en zijn door de beer pas om half één terug bij de lodge, ik heb wel een platte bips van 5 uur zitten op een bankje. Gelukkig is er weer een lekkere lunch en dan zijn we vrij tot het watervliegtuig ons om 15:30 uur komt ophalen. We nemen met pijn in ons hart afscheid van de Great Bear Nature Lodge en haar bewoners, het waren 2 hele fijne dagen. We hebben nu een vliegtuigje dat op 2 “schoenen” staat, de piloot heeft op de heenvlucht orka’s gezien maar helaas we hebben pech, ze zijn weer weg. Om half vijf landen we weer in Port Hardy hier nemen we afscheid van Rita en Friedrich. We gaan nu snel op weg naar Campbell River, de weg is goed maar het is erg warm, dus airco aan en kilometers maken. Om kwart over zeven zijn we er, na een lekkere douche gaan we hoe kan het anders in het hart van de zalmkwekerijen, zalm eten, lekker. Het is nog niet zo donker dus gaan we nog even naar de haven om de totems en de seals te bekijken. De zonsondergang is weer prachtig, zo hebben we toch nog iets van Campbell River gezien. In bed schommelen we nog een beetje, we hebben natuurlijk 2 dagen in een drijvende lodge gezeten.

Donderdag 12 juli

Vanmorgen weer op tijd op en om 9 uur verlaten we Campbell River. Het is nu een stuk drukker op de weg dan gisteravond, we hebben dan ook zo’n 3 ½ uur nodig om in Victoria te komen. Het Queen Victoria Hotel ligt midden in de stad en vlak bij de Inner Harbour. We checken snel in en gaan dan op pad. Eerst even een lekkere sandwich eten bij Deli’s en dan naar het Royal BC Museum wat erg mooi is. Er is een Living Land en Living Sea Gallery waar alle landschappen en fauna van BC te zien zijn. De First People Gallery gaat over de Indianen in BC. En we zien hoe Victoria er zo’n 100 jaar geleden uitzag. Het is een leuk museum niet zo stoffig. Als we uit het museum komen is de wind gaan liggen en ook het zonnetje is weer terug. We lopen naar de Inner Harbour waar het erg gezellig is, bootjes varen af en aan er zijn veel straatartiesten en er zijn allemaal kleine “standjes” waar Nativs van alles en nog wat verkopen. We lopen verder naar de Old Town, via Gouvernmentstreet en Douglasstreet naar Warfstreet. We nemen een kijkje is de Market Square en lopen door Chinatown. Omdat het een klein compact centrum is kunnen we het makkelijk in een middag bekijken. Via de tuinen van het Empress Hotel en langs de Parliaments Building komen we bij de totempalen bij Helmken House. Dit is vlak bij ons hotel. Na een lekkere douche gaan we de stad weer in om te eten. We doen ons te goed aan een heerlijke visschotel. Als het donker is maken we nog wat foto’s van de stad en we kijken nog bij een straat artiest want die zijn er nog steeds. Maar ’s avond is het wel een stuk stiller dan overdag.

Vrijdag 13 juli

Vandaag verlaten we Vancouver Island weer. Maar niet voor we de Butchard Gardens gezien hebben. We vertrekken op tijd om ook hier de bussen weer voor te zijn, dit lukt vrij aardig. Als we aankomen is het nog rustig. Het is een prachtige bloemen en plantentuin met veel hanging baskets en kunstig opgevulde bloembakken. Alles staat in bloei en de kleuren zijn overweldigend. De bakken met Lathyrus ruiken heerlijk. Er is een goede wandelroute en de uitzichten en aangelegde thematuinen zijn prachtig. Zo is er o.a. een rozentuin en een Japanse tuin met vele kleuren waterlelies. De Toscaanse tuin is vrolijk van kleur. Als we aan het eind van de route zijn is het al heel druk en voor ons de hoogste tijd om te vertrekken richting Tsawassen van waar de ferry naar Vancouver vertrekt. Als we aankomen kunnen we niet meer met de boot mee, hij is vol. Met de boot van 13:00 uur kunnen we waarschijnlijk wel mee, dus tijd voor een broodje. Gelukkig kunnen we met “Spirit of British Colombia” mee. Omdat weer mooi weer is kunnen we lekker buiten zitten en voor we het in de gaten hebben zijn we de Straight of Georgia overgevaren en kunnen we van boord. Omdat het laag water is stinkt het enorm buiten en staan er veel reigers langs de kust. Het is nog ± 40 kilometer rijden naar Vancouver en het wordt steeds drukker op de weg, dit zijn we niet meer gewend. We brengen eerst onze bagage naar het hotel en dan gaan we auto afleveren bij Alamo. Het is zo’n 20 minuutjes lopen terug naar het hotel. Terug in het hotel halen we de tassen leeg en doen een wasje zodat we weer een paar schone spullen hebben voor de laatste dagen in Vancouver. Op het dak van het hotel heb je een mooi uitzicht over Granvillestreet. Vanavond hebben we in Gastown gegeten. Terug stappen we in skytrain alleen hebben we niet door dat deze helemaal niet bij het hotel in de buurt stopt en moeten we toch nog een heel eind terug lopen. We worden gelijk weer met de problemen van een stad geconfronteerd want er lopen en slapen hier veel daklozen.

Zaterdag 14 juli

Vanmorgen lekker tot 8 uur uitgeslapen dat we dat nog kunnen na 3 weken vroeg op. We ontbijten bij de White Spot naast het hotel met een lekker vet ontbijt. We kopen bij de seven 11 een buskaart en dan gaan we met de aquabus vanaf Howestreet naar Granville Island. Het is enorm leuk hier er is een grote public market waar allerlei soorten vlees, vis, groente, fruit, brood en nog veel meer te koop zijn. Het lijkt wel of heel Vancouver hier zijn boodschappen doet. Ook hier zijn weer veel straatartiesten aan het werk. Er zijn hier heel veel leuke winkeltjes met alles voor je boot of alles voor je huisdier of gewoon met hebbedingetjes. We nemen bus 50 naar Waterfront station om naar Canada Place te gaan. Bij de Cruise terminal liggen 2 schepen, de Zuiderdam (Holland Amerika Line) en de Saphire Prinsess. Er heerst een gezellige bedrijvigheid om en rond de schepen. We gaan verder naar Gastown om de stoomklok te bekijken en het beeld van Jack Leighton (Gassie). We lopen verder om naar Chinatown te gaan, om hier te komen moeten we door de meest louche straatjes waar ik ooit door heen ben gekomen wat een ellende op straat. We vinden Chinatown ook niet zo geweldig er zijn heel veel kleine hotelletjes met onsmakelijke keukens en alles is in het chinees. We nemen de bus terug naar Gastown denken we. Maar we komen nog meer ellende tegen. Bij de Partridge Stichting stappen we uit de bus en rennen naar een volgende bus want iedereen wil aan je zitten en ze willen allemaal geld. In de bus bespreken we de narigheid van deze mensen met een familie uit Drenthe die helemaal van de leg zijn van dit alles. Ik ben ook blij als we weer bij Waterfront station zijn. Er zijn hier in Gastown heel veel winkeltjes met souvenirs en bij het Hudson House kopen we een totem voor Coby en nog iets berigs voor onszelf. We drinken bij Steamworks nog een biertje (inhoud van een bloemenvaas) met honing karamel smaak en dan is er bus 50 die ons weer naar Granvillestreet brengt. Vanavond eten we bij ‘A kettle of fish’ en daar eet je hoe kan het ook anders allerlei lekkere soorten vis.

Zondag 15 juli

Na weer een “vet” ontbijtje bij de White Spot nemen we het rugzakje mee, kopen we een buskaartje en stappen weer op bus 50 bij Waterfront station stappen we uit. Bij de cruise terminal liggen weer 2 andere schepen, dus we gaan weer even kijken nu zijn het de Statendam (HAL) en de Norwegian Queen. Even koffie gehaald bij Starbuck en dan op zoek naar bus 19. Vandaag gaan we naar Stanley Park, het is reuze druk in de bus en we mogen dan ook niet mee. Er is een of ander Chinees feest in het park dus heel Chinatown is al voor ons in de bus gestapt. Maar als we bij het park zijn merk je niets meer van al die mensen het is zo enorm groot. We lopen langs de seawall tot de totems. Er staan hier heel mooie totems met uitleg wat ze betekenen. We maken de omloop langs de haven en zien aan de overkant de houtverwerking en de mineraalverwerking. Bij het meisje met wetsuit gaan we van de seawall af en stappen in de shuttlebus tot Lions Gate. Hier eten we even iets en dan gaan we het bos in want we willen naar Beaver Lake er liggen nog heel veel bomen die tijdens de storm van 2006 zijn gesneuveld. Beaver Lake is prachtig het hele meer is begroeid met waterlelies en er zijn veel eenden met pijltjes. Er zitten hier ook veel eekhoorntjes die heel brutaal en erg onverdraagzaam naar elkaar zijn, ze vechten en piepen (lees: gillen) vooral wanneer ze iets te eten krijgen. We komen aan het eind van de middag uit bij de rozentuin en daar stappen we weer op de bus. We hebben best moeie voeten van het lopen vandaag. Dus stappen we ’s avonds lekker op de bus om op Granville Island te gaan eten. Volgens de boekjes moet je naar Bridges als je schaal en schelpdieren wil eten nou dat willen we wel en het is een succes. Terug gaan we met de Aquabus dat is zo grappig. Morgen alweer de laatste dag.

Maandag 16 juli

Vandaag neem ik een gezond ontbijtje alleen heb ik niet goed op de kaart gekeken wat dat inhoud, want naast een lekker bakje fruit komt er een enorm bord met warme havermout, jakkes wat is dat onsmakelijk brr! Na dit debacle gaan we tassen inpakken zodat ze opgeslagen kunnen worden. We gaan weer met de bus naar Stanley Park want daar is het Aquarium. Het is mooi maar de grote valt ons een beetje tegen. Er zijn 2 zeeotters die een klein buitenbassin hebben en 2 zeehonden die samen met een Steller zeeleeuw ook niet echt de ruimte hebben. Wel mooi is het bad met de beluga’s dit zijn witte walvissen met een waterhoofd. Deze dieren geven een voorstelling waarin het erg grappig is dat ze hun voorhoofd kunnen bewegen, het is net of er een meloen in zit die ze heen en weer schuiven. De pacific dolphins zijn erg mooi en ze geven een klein showtje. Binnen is het enorm druk zodat je bijna door de Amazone wordt geduwd en er zitten van die mooie vlinders en leuke vogeltjes. Om een uur of half één hebben we het wel gezien en gaan we nog even naar Canada Place om een broodje te eten en te kijken of er nog bekende schepen liggen. Dan nemen we afscheid van de stad. In het hotel kleden we ons nog even om en dan is de taxi er om ons naar het vliegveld te brengen. We kunnen gelijk inchecken en drinken voor de laatste keer koffie bij Starbuck. We shoppen nog een beetje en eten nog iets en dan gaan we boarden. Het vliegtuig vertrekt op tijd en we hebben met opstijgen nog een mooi uitzicht op de stad en de bergen. Als we nog iets te eten hebben gekregen gaan ze het vliegtuig donker maken want we vliegen naar het licht toe. Ik val natuurlijk weer in slaap met de zon, die aan de andere kant weer opkomt.

Dinsdag 17 juli

Ik weet niet precies waneer het nu dinsdag is geworden maar er is weer een ontbijtje en het is nog steeds licht. De klok ben ik helemaal kwijt maar ineens vliegen we over het windmolenpark in zee en dan is Schiphol niet ver meer. We landen op tijd en als we tassen hebben staat Coby ons al op te wachten. We hebben een prachtige reis gemaakt veel gezien en veel indrukken opgedaan. We gaan zeker nog eens terug als de beren op zalm vissen.