|
Dordogne Juli 2006
Wij zijn echte Frankrijk gangers vinden we , maar in de 20 jaar dat we naar “La douce France” gaan zij we nog nooit in de Dordogne geweest. Deze zomer gaat daar verandering in brengen.
Op 30 juni vertrekken we richting Montignac-St-Hypolite. We rijden de eerste dag tot Vierzon, waar we na aankomst eerst een verfrissende douche nemen want het was een warme dag. En tijdens het eten kunnen de wijnmeter en de stokbroodmeter starten. Omdat het nog steeds lekker weer is eten we buiten iets dat het vakantie gevoel alleen maar ten goede komt.
Zaterdag 1 juli gaan we na een lekker ontbijtje weer verder. Het is vandaag nog maar zo’n 300 km, dus rijden we eerst naar Oradour-sur-Glane. Op 10 juni 1944 vermoordde hier de SS-divisie ‘Das Reich’ de plaatselijke bevolking van 642 mensen. Waarna ze het dorp in brand staken. Het afgebrande dorp heeft men na de oorlog ongemoeid gelaten als getuige van de verschrikking die hier heeft plaats gevonden. Het Village Martyr ligt er nog net zo bij als na die fatale dag. “Souviens-toi” [=herinner je] meldt het opschrift van de toegangspoort naar dit martelaarsdorp. Het is indrukwekkend om te zien hoe het ‘spookdorp’ eruit ziet. Het dorp is wel weer opgebouwd maar naast deze bijzondere plek.
Na een broodje vervolgen we onze reis via Limoges en Tulle en om een uur of 15:00 zijn we in Montignac-St-Hypolite. Onze Gite is snel gevonden en we worden hartelijk welkom geheten door de Familie Rival. We hebben een super huis achter hun huis. Een grote tuin, en mooi terras met alle gemakken van tafels stoelen ligstoelen en ligbedden. Binnen is het heerlijk ruim met een grote keuken, een zithoek met open haard [die is hopelijk niet nodig]. Boven zijn 2 slaapkamers en een badkamer. Na een drankje bij de familie gaan we uitpakken en een even naar de supermarkt in Egleton. Vanavond eten we lekker makkelijk en warmen een bak paella op. En we kijken naar de wedstrijd Frankrijk – Brazilië. Jippie Frankrijk wint, nu kunnen we rustig slapen het is heerlijk koel in het huis en de hemel is vol sterren.
Zondag doen we weinig, na een ontbijtje met veel stokbrood met honing, gaan we op aanraden van mr. Rival naar de zondagmarkt in Egleton. Het is een leuke kleine markt in het centrum, er worden veel lokale producten verkocht. We komen dan ook thuis met een mandje vol met verse groente en fruit. Voor vanavond hebben we een gegrilde boerenkip met gebakken aardappeltjes gekocht, dit is samen met de sla uit eigen tuin van mr. Rival weer en gezond maal. Als we terug komen staan de fietsen ook al op ons te wachten, dus als we willen kunnen we in de pedalen ????. Maar dat is voor later. Nu doen we even niets, de stapel boeken die mee is gaan we eens wat beter bekijken op een ligbedje in de tuin. ’s Avonds hebben we tot laat buiten gezeten en ons weer verwonderd over de vele sterren die er hier te zien zijn.
Maandag, als we wakker worden is het bewolkt en niet veel later gaat het regenen en onweren, maar de temperatuur is goed en we hebben een overdekt terras, dus ontbijten we toch buiten. Koos heeft z’n eerste fietstochtje er op zitten de boulanger is prima aan te fietsen. En we doen ons te goed aan een niet erg Frans ‘english breakfast’ maar het smaakt prima. Na een luie ochtend knapt het weer ook op en na de lunch is de zon ook weer present. We gaan naar het Etang Prévot z’n 10 km hier vandaan. We hebben lekker gezwommen en in het zonnetje gelegen op een strandje voor ons alleen met aan de overkant wat glurende koeien. Vanavond zijn er geen sterren want het is bewolkt en als we in bed liggen gat het enorm hard regenen en onweren.
Dinsdag, na alle regen en onweer van vannacht is het vanmorgen weer droog maar nog wel en beetje fris. Koos vertrekt weer op z’n ATB naar het bakkertje. Vandaag gaan we naar Cahors, dit is een mooie oude stad die in een U-bocht van de rivier de Lot ligt. We parkeren de auto en gaan te voet de stad verkennen. Het is inmiddels alweer zo’n 26° C en de zon schijnt weer. We wandelen naar de rand van de stad om een van de bruggen te bewonderen alleen is dit de foute brug dit is een moderne voor het autoverkeer. Wel staat er een erg leuke klok dus is het niet voor niets geweest. We lopen nu in een rechte lijn naar de andere kant van de stad, en komen bij de Pont Valentré, dit is een 14e eeuwse brug die nu op de wereld erfgoedlijst van Unesco staat. 7 bogen spannen zich over de Lot, de 40 meter hoge torens, met schietgaten hebben puntige gekanteelde stroombrekers. De lange bouwfase riep de legende in het leven over het verbond tussen de bouwmeester en de duivel. Toen de voltooiing naderde verzon de bouwmeester een list om aan de duivel te ontkomen, hij liet de duivel waterhalen met een zeef. Uit woede brak de duivel een steen uit de middelste toren. Pas tijdens de restauratiewerken in 1879 werd het gat opgevuld. Sindsdien zit er een grijnzend duiveltje op de toren, dat zich inspant om de steen los te wrikken.
We lopen via de Allee de Soupiers, de Quai Eugène Cavaignac en de Bd Gambetta terug naar de Place F. Mitterand om onszelf op en fantastische salade met eendenborst, eendenlever, rocamadourkaas en geconfijte kalkoenmaagjes [???] allemaal streekproducten dus, te trakteren. Na deze heerlijkheden gaan we de auto halen en rijden naar Mont St Cyr. Hiervandaan heb je een prachtig uitzicht op de meander in de Lot, waar de stad in ligt.
Net buiten Cahors stoppen we nog even bij een Cave voor een paar flesjes vrolijkheid en een paar foto’s. Het is inmiddels ruim 30 graden dus airco aan en veel water drinken, want we hebben nog wat kilometers te gaan. Ook in Montignac schijnt de zon nu en we eten weer buiten, ratatouille met een flesje Cahors wijn. ’s Avond is het weer beestenweer, regen, onweer en bliksem wisselen elkaar af. Dus weer geen sterren.
Woensdag, vannacht heeft het zo gespookt dat zelfs de stroom uitviel. En ook vanmorgen is het niet veel beter, het regent, het onweert en ook de bliksem is goed aanwezig, dus heeft Koos het druk met de aardlekschakelaar, want die vliegt er nog al eens uit. Geen uitstapje vandaag, we maken wat foto’s van het slechte weer, dat is nog niet eenvoudig, en natuurlijk duiken we weer op de stapel boeken. Maar om een uur of vijf komt de zon heel voorzichtig kijken en om 18:00 uur zitten we weer buiten met een borrel. Vanavond gaat Frankrijk weer voetballen en wij zijn natuurlijk voor “les Bleus” , en ze winnen nog ook.
Donderdag, hoera! het is droog wel een beetje bewolkt, maar we gaan opstap. We rijden via Egleton naar het Viaduct de Roches om dan naar de Barrage de l’Aigle te gaan, onderweg zien we nog een oude brug in de mist, maar daar komen we niet bij. We hebben een mooi uitzicht in de bergen. Via Spontour en Auriac rijden we naar St Privat op zoek naar de Moulin de Mallesse, een notenoliemolen, maar helaas niets wijst op een molen of enige activiteit die daar mee te maken heeft, er staat alleen een bord met kano’s te huur maar dat is niet wat we zoeken.
In Argentat besluiten we te stoppen voor de lunch, het is een heel leuk dorpje met kleine restaurantjes aan de kade langs de Dordogne. We stoppen bij Auberge des Gabariers en fuiven onszelf op een 4-gangen lunch, het regent toch, dus kunnen we ons vol overtuiging te goed doen aan de foie gras, de coquilles st Jacques, de epaulle de veau, het kaasplateau en een bordje met zoet. Kopje koffie met een nipje Grand Manier erachter aan [hallo het is nog geen 3 uur in de middag]. Hier gaan we nog eens naar toe. Als we langs de rivier lopen om wat foto’s te maken komt er weer een enorme hoosbui.
Als we droog bij de auto komen gaan we naar de Barrage de Chastang en dan over allerlei kleine weggetjes naar de Tours de Merle. Dit zijn 7 in een rij liggende middeleeuwse kasteelruïnes, die vroeger een verdedigingslinie vormden. Ze liggen in een natuurpark met een boerderij, veldgewassen en tuinen die een getrouwe weergave beogen te geven van de 14e eeuwse leefomstandigheden van de bewoners. Het is een behoorlijke klimmen en dalen maar erg leuk en interessant. Vanavond is het best wel fris, dus maken we de open haard aan [hadden we niet gedacht, die te gebruiken]. We sluiten de camera aan op deTV en bekijken de foto’s, erg leuk dit is voor het eerst dat we het uitproberen.
Vrijdag, het wordt eentonig maar ook vannacht heeft het weer keihard geregend en het was erg koud, maar nu ziet het er weer goed uit. Vandaag gaan we naar de grot van Lasceaux. Deze grot is in 1940 door 2 jongens ontdekt en wordt ook wel de “Sixtijnse Kapel” en het Versailles van de préhistorie genoemd. We rijden eerst naar Montignac om kaartjes te kopen, we gaan met de tour van 12:10 uur mee. Je mag niet op eigen gelegenheid. Dus hebben we nog even tijd voor een kop koffie op een leuk terrasje. Het is maar een paar km naar Lasceaux II. De echte grot is na een paar jaar opengesteld te zijn geweest weer gesloten omdat zelfs de ademhaling van de mens de prachtige wandschilderingen aantastte. Nu is er op 200 meter van Lasceaux I een minutieus nagebouwde grot. Ook zijn de zelfde technieken gebruikt, en ook natuurlijke “verfstoffen”. Het is fantastisch om te zien, al die runderen, paarden en herten. Het is niet zo groot maar het is enorm. Na het bezoek aan de grot gaan we terug naar Montignac voor de lunch. Montignac is een erg leuk dorpje dat aan de Vézère ligt. Vanavond kunnen we weer eens buiten zitten, de zomer is weer terug.
Zaterdag, jippie vandaag ben ik jarig, jammer dat de wekker al om half 7 afloopt, want we gaan naar de zaterdagmarkt in Sarlat-la-Canéda. dit is de beroemdste markt van de Dordogne en wordt op woensdag en zaterdag gehouden. Je moet er vroeg zijn anders kun je nergens de auto kwijt. We zijn dus al voor tienen op de markt en gaan eerst maar eens even koffie drinken. De markt is een bonte verzameling van alles wat je bij ons ook kunt kopen zoals kleding, potten en pannen en bijoux. Messen zijn er ook in overvloed te koop en ook de standwerkers met hun “hoe heb je ooit zonder dit product” verhalen ontbreken niet. Maar er is ook een enorme hoeveelheid aan lekkernijen en streekproducten te koop. Je kunt bijna niet kiezen waar je je foie gras zal kopen. We kijken onze ogen uit. Op de terugweg naar de auto lopen we nog even bij de Cave binnen voor een flesje met lekkers.
We gaan verder naar Beynac-et-Cazeanc, dit kleine dorpje is tegen de rotsen is aangeplakt in het dal van de Dordogne. Het heeft maar 506 inwoners en bekendste inwoners was wel Mr. O’Galop, de 1e tekenaar van Bibendum [=Michelinmannetje]. We lunchen op een terras aan de rivier en maken wandeling door de smalle en steile straatjes. Het kasteel boven het dorp heeft een restauratieproject van ± 100 jaar.
We rijden door het dal van de Dordogne via Castelnaud, waar het Ecomuseum de la noix du Perigord ligt. In de museum kom je alles over de walnoot te weten, want in deze streek staan heel veel walnotenbomen. We gaan nu weer richting de péage, maar bij Cincle de Montfort stoppen we nog even want hier zit heb je een mooi uitzicht op een meander in de Dordogne, en op het kasteel van Montfort. Via Aillac komen we bij Souillac waar we de péage opgaan richting “huis”. Ook vanavond is het weer een lekkere avond om buiten te zijn.
Zondag, vanmorgen even naar de markt in Egeleton voor fruit en groente en een lekker maaltje paëlla voor vanavond. Verder doen we weinig tot niets, er is een heerlijk zonnetje dus boekje erbij en lekker zonnen. Het is tenslotte vakantie. Vanavond kijken we naar de finale van het WK voetbal.
Maandag, zo we zijn weer helemaal fit na de luie dag van gisteren. We gaan naar Rocamadour. Dit is een klein tegen de rotsen aangeplakt dorpje met een kasteel er boven. We zetten de auto boven bij het kasteel en gaan met de lift naar het dorp [het is erg warm, dus we hebben geen zin om te klauteren]. Het is een leuk dorpje met smalle straatjes waar geen auto’s mogen komen, allemaal leuke winkeltjes en restaurantjes de huisjes zijn bijna allemaal met bloemetjes opgeleukt. Er staan ook weer heel veel walnotenbomen, na onze wandeling door het dorpje gaan we een plekje voor de lunch opzoeken. We kiezen voor een lekkere salade onder de parasol van een klein restaurantje.
Nu is het tijd om terug naar boven te gaan want om half 2 begint de roofvogelshow op de Roche des Aigles. We hebben een mooi plekje onder de bomen, maar als het begint moeten we ons aan de rand van het veld verzamelen. Wat we het uur daarna zien is enorm, allerlei soorten roofvogels vliegen af en aan. Het mooiste vind ik de vale gieren die, na wat over ons heen gevlogen te hebben, de vallei in gaan en er een tijd rondzweven. Er is ook een Andes condor die vrolijk rondvliegt. Ook de Afrikaanse zeearenden vliegen de vallei in. Verrassend dat ze die dieren zo kunnen trainen en dat ze ook weer terug komen. Er zijn ook nog valken die op je hoofd komen zitten [brr.] en er is ook een valk die op een prooi jaagt. En als we alles gehad hebben komt er een joekel van een vale gier die als een ballerina over onze benen balanceert. Als alle roofvoels uit de vallei zijn terug gekomen komen er nog een aantal mooi gekleurde papegaaien aanvliegen, wat een kleuren hebben die beesten. We krijgen allemaal en snoepje wat we aan een ara mogen voeren. Roches des Aigles is ook een fokcentrum, waar Raphael Arnaud en z’n 12 vrijwilligers dag en nacht bezig zijn met het instant houden van diverse vogelsoorten. De “steren” zitten buiten en zijn goed te bewonderen, maar de broedende vogels zitten goed afgeschermd. We hebben dit al jaren op ons lijstje staan en het was echt de moeite waard. We gaan via de péage terug naar Montignac, waar we in het zonnetje nog even genieten van wat tapa’s en een apéritief.
Dinsdag, er is weer een vrolijk zonnetje en op de tuintafel ligt weer een vers kropje sla van Mr. Rival. Na het ontbijt en een kop koffie gaan naar de Cascades de Gimel. Dit zijn 3 watervallen in de Montane, die vanaf een hoogte van 143 m. naar beneden storten. Het zijn de Grande Cascade, de Redoule en de Queue de Cheval. In het Parc Vuillier is een route uitgezet, en als je die volgt heb je steeds een prachtig uitzicht op de watervallen. Het was een flinke afdaling en dus ook weer een hele klim naar boven. Het dorpje Gimel is ook heel schattig, veel smalle straatjes en ook hier weer heel veel kleurige bloemen.
Na de lunch gaan we naar het Etang de Vallete voor een verfrissende duik, en fris is-ie het water is hier veel kouder dan in Prevot, maar het zonnetje schijnt lekker dus zijn we weer snel opgewarmd. Door het bos rijden we weer terug en we zitten nog heel lang buiten want het is erg warm vanavond.
Woensdag, verrassing! Nu staat er weer een bakje frambozen op de tuintafel. Na een stevig ontbijt gaan we vandaag naar de Roche de Vic en Beaulieu. Op de kale top van de 636 m. hoge Roche de Vic staat een klein kapelletje met een Mariabeeld erop en een oriëntatietableau van de omgeving. In de richting van Tulle is het helder, maar Rocamadour en Sarlat zijn niet te zien, ook de Puy de Dome is niet te zien. Maar we hebben wel een leuk klimmetje gehad.
We rijden via allemaal kleine dorpjes richting Beaulieu-sur-Dordogne. Als we het dorp inrijden heen we gelijk een parkeerplek, dus kunnen we nog even naar de markt die bijna afgelopen is. We scoren nog een lekkere bak aardbeien en we doen nog een kleine degustation bij een wijnverkoper, natuurlijk vertrekken we even later met een paar flesjes. Nu gaan we het dorpje verder bekijken, er zijn weer smalle steile straatjes, met erg leuke winkeltjes, een kerk met ‘beroemde’ kerkschatten. En een paar knusse restaurantjes. We ploffen neer bij le Passage voor een plat de jour en een glas wijn, na een petit cafe gaan we weer verder. Via Brivezac naar Argentat langs de Dordogne en na een stop voor een paar mooie koeienfoto’s zijn we om een uur of 4 weer terug. Tijd voor een apéritief, vanavond is het is weer erg lang warm en in de verte rommelt het lekker. Maar meer dan een paar druppels vallen er niet.
Donderdag, vandaag doen we erg weinig, we kopen nog wat olijfolie en kruiden voor thuis. Voor de lunch maken we terrine de canard klaar, die we bij aankomst van Madam Rival hebben gekregen. Vanmiddag parkeren we onszelf op het ligbed in de zon, maar voor dat ik m’n boek open heb begint het te rommelen en na een half uurtje krijgen we een onwijze zondvloed met onweer en bliksem. Ook de stroom valt weer de nodige keren uit, maar om 6 uur kunnen we weer naar buiten de zon schijnt weer en we zitten weer tot laat buiten.
Vrijdag, Quatorze Juillet, de nationale feestdag in Frankrijk. Vandaag zijn de meeste fransen vrij en is er op veel plaatsen feest. Wij gaan op onze laatste vakantiedag naar Argentat. Vorige week was het erg slecht weer en nu ziet het er allemaal veel vriendelijker uit. We gaan onszelf trakteren op de 5- gangen lunch bij de Auberge des Gabariers. Als echte fransen stappen we om 12 uur het terras op. We zijn er klaar voor, de foie gras de canard, de omelette au cepes, confit de canard, rocamadourtje en walnotenijsmet kastanjes. Flesje rosé erbij en heel veel flessen water want het is super warm onder de parasol. Als we om een uur of 3 weer richting Montignac gaan,vinden we het jammer dat wij in Nederland niet zo’n lunch-cultuur hebben. Thuis moeten we weer praktisch worden, want de boel moet weer worden ingepakt. Als we om een uur of 6 op het terras zitten zijn we nog vol en zoet. Maar ’s avonds nemen we toch nog maar een hapje.
Zaterdag, als we willen vertrekken is Mr. Rival zoek, maar na een poosje komt hij toch te voorschijn. We hebben een fantastische vakantie gehad op deze plek, bij deze aardige mensen. We vertrekken richting Parijs en het is erg rustig op de weg, zodat we ruim in de tijd zitten en zelf nog een stop maken bij de grootste Decatlon van frankrijk op de ring van Parijs. We overnachten in Senlis en hier zetten we de wijn- en stokbroodmeter weer stop. Maandag gaan we weer lijnen.
Zondag, de laatste 400 km. glijden weg en om een uur of 1 zijn we thuis. We gaan zeker nog eens naar de Dordogne want het is er prachtig. Nu eerst de foto’s maar eens bekijken. |
